De reiziger die in vroeger tijden naar Leiden, per benenwagen of met de koets of trekschuit, op weg was zag bij het naderen van ‘de Stadt Leiden’ ``een krans van windmolens op de stadswallen. Aanvankelijk waren het standerdmolens.
Deze houten molens, veelal gebouwd in de 17e eeuw, werden in de loop van de 18e eeuw, vervangen door hogere uit baksteen opgetrokken molens. Van al die molens is alleen molen stenen stellingkorenmolen De Valk overgebleven en hij herinnert ons aan een tijd dat de wind nog onbelemmerd over de stadswallen kon waaien.
Vanaf 2 juni 1966 is molen De Valk een belangrijk molenmuseum geworden.
Deze molen heeft echter twee voorgangers gehad.
Sinds april 2000 is de molen weer maalvaardig.
Alle zeven zolders van de molen zijn als museum toegankelijk. Op de drie hoogste zolders van de molen is het molenbedrijf te zien. Op de begane grond is de woning van de laatste molenaar geheel behouden. Verder herbergt de molen expositieruimtes met informatie over de techniek van het molenbedrijf en over molens in Nederland.