De aanbouw bij de molen deed vroeger dienst als bar-dancing. Ook leuk, natuurlijk. Maar ik vind het prachtig om te zien dat sinds 2008 weer een volledig gerestaureerde en functionerende korenmolen is verrezen naast de aanbouw. Dat is in mijn ogen de ultieme invulling. Vergelijk het met een voormalig kerkgebouw, dat toch altijd iets van heilige grond blijft. Daarin zie ik liever een bibliotheek of buurtcentrum verschijnen dan een friettent of een gokhal. Zo heeft een eeuwenoude molen ook iets eerbiedwaardigs. Het is een plek waar vakmanschap in ere wordt gehouden. Waar vrijwilligers zich met passie inzetten om hun molen maalvaardig te houden.

Zo’n plek heeft iets speciaals. Dat zie ik ook in Ermelo. Sinds de molen is gerestaureerd, komen dorpsgenoten er voor allerlei meelproducten of voor een praatje. En in de aanbouw is nu een archeologiemuseum gehuisvest, waar dorpsgenoten en toeristen meer te weten kunnen komen over het erfgoed van het dorp en de regio. Dat is de werkelijke kracht van monumenten. Ze verbinden ons met elkaar, met de stad of het dorp waar je woont en met onze gedeelde geschiedenis.