Daar waar ik als kind molens de normaalste zaak van de wereld vond, we groeien er immers allemaal mee op, ben ik de molen vooral door fotografie veel meer gaan waarderen. Opeens zie je ze staan. Je ziet hoe mooi ze eigenlijk zijn. Een van de eerste woorden van mijn dochtertje van inmiddels 2 jaar was ‘molen’! Het is geweldig om mijn enthousiasme voor molens bij haar terug te zien.

Voor mij als fotograaf is het altijd weer de uitdaging om de molen in elk seizoen zo mooi mogelijk vast te leggen. Een voorbeeld van een beeld dat tegenwoordig steeds zeldzamer wordt is op de cover van dit blad te zien: december 2022 alweer, de tijd vliegt. Het was de laatste keer dat ik schaatsers heb gezien bij Kinderdijk. Het was een koude winterochtend waarbij de polders en sloten waren bevroren na een volledige week flinke nachtvorst. Na een paar flink koude grijze dagen klaarde het dan eindelijk op. Het licht was die ochtend prachtig als een schilderij. De eerste schaatsers trotseerden het dunne krakende ijs, en al snel volgden er meer. Ik genoot, want ik wist dat dat dit een uniek moment was. De volgende dag was het weer warmer en was het klaar met de ijspret. 

Hoe koud het ook was, bij het zien van de foto’s krijg ik een warm gevoel. En wie weet, misschien deze winter weer?

Deze column is afkomstig uit het blad 'Molens' editie 151, januari 2026