Deze molen moet oorspronkelijk gebouwd zijn in 1543 en was lange tijd banmolen van de Norbertijnerabdij te Postel (België). Dit wil zeggen dat omwonenden verplicht waren om hun meel op deze molen te laten malen, waardoor de abdij een vaste bron van inkomsten had.
In 1738 werd de molen verbouwd en werd in 1767 verkocht aan Evert van der Grinten, wiens nazaten de molen tot 1915 in eigendom hielden.

In 1954 werd de toen stilstaande molen gerestaureerd, maar een week vóór de geplande feestelijke ingebruikname van 11 december liep de molen zware stormschade op: de ijzeren askop raakte los van de houten as, waarna deze met beide roeden naar beneden stortte.
Toch lukte het om de molen in mei 1955 op te leveren, met de roeden van de (helaas kort tevoren gesloopte) standerdmolen van Beugen.

Bij het herstel van 1955 was de molen van gesloten tot halfgesloten standerdmolen verrestaureerd, hetgeen op zich geen drama was maar veel erger: niemand wist, wat men met de molen na deze restauratie aan moest. Malen zat er niet meer in, er gebeurde feitelijk niets meer dus raakte de molen langzamerhand weer in verval en werd ook een prooi van vandalen. 
Rond 1976 was de toestand alweer zeer slecht, iets waar de rommelige omgeving sterk aan bijdroeg. Overplaatsing leek de beste oplossing. 

In 1978 werd de molen bij Sluis XI aan de Zuid-Willemsvaart afgebroken en vervolgens in 1979 herbouwd op de huidige plaats.

Wie de nieuwe locatie heeft bedacht en de instanties heeft kunnen overtuigen dat dit dé plek was, is een vreemde maar blijkbaar invloedrijke molenvriend geweest: hoewel de molen uit westelijke richtingen vrij goed wind kon vangen, ging dat uit alle andere hoeken uitgesproken slecht door de sterk verboste omgeving. Ook het zicht op de molen bleek vanuit sommige zijden minimaal. Evengoed werd de molen na de overplaatsing weer regelmatig aan het draaien gebracht.

Vanwege de slechte staat van de standerd werd de molen in 2008 stilgezet. Algehele vervanging van die standerd was, vanwege het fraaie houtsnijwerk, niet echt een optie, dus koos men wat anders: het lukte om zoveel mogelijk van de standerd te redden door het goede houtwerk te sparen en de slechte delen te vervangen door een (verder niet zichtbaar aangebrachte) ijzeren paal. Het houtsnijwerk kon zo bewaard blijven.
Toen werd ook de omgeving aangepakt door het kappen en snoeien van tientallen bomen. De molen kwam hoe dan ook beter in het zicht en de wind. 
Op 8 mei 2010, Nationale Molendag, werd de molen heropend en draait sindsdien weer regelmatig.