De molen werd in 1829 door G.D. van Dijk gebouwd voor de bemaling van het waterschap Lange Bovenrijgsterpolder (groot 224 ha).

Zo'n 120 jaar lang diende deze molen het waterschap. Evenwel werd de windbemaling in 1950 beëindigd, nadat op de vijzel een elektromotor was geplaatst.
Direct werden toen ook alle kleppen van de zelfzwichting verwijderd.
Wat daarna volgde was langdurige stilstand en -onvermijdelijk- verval. Dat laatste nam tenslotte zeer ernstige vormen aan. 

In 1983 conserveerden molenvrienden het achtkant in afwachting van restauratie. De restanten van de kap werden verwijderd en beide roeden doorgeslepen. 

In 1988 volgde dan een restauratie die de molen ook weer maalvaardig maakte. De zelfzwichting werd opnieuw aangebracht, maar helaas is het allemaal niet zo fraai meer als rond 1950: door de dikkere rietlaag waren sterker geporde roeden nodig en moest men de ophekking in feite te laag beginnen. Ook het aanbrengen van dwarskleppen en de halve verdekkering is kennelijk geen optie meer geweest. 

Maar tegenwoordig draait en maalt deze molen veel, al is dit naar verluidt geen gemakkelijke molen: in verhouding tot de vlucht is de opvoerhoogte wat aan de grote kant. Alleen bij stevige wind kan goed gemalen worden. 

In het voorjaar van 2021 startte een flinke restauratie. Deze omvatte onder meer ingrijpend herstel aan wiekenkruis en staart. Alles is flink opgeknapt maar het kostte wat tijd: pas in november 2021 was de molen weer maalvaardig.

Een technisch/historisch detail:
Toen in 1988 vanwege de restauratie de vulstukken van de bovenas waren verwijderd, bleek deze as in het geheel geen fabricagegegevens te bevatten! Mogelijk blijft het fabrikaat daardoor voor altijd onbekend.